Home sweet home

Het leven begint al een normale vorm aan te nemen. Maandag kwam ik, na een 8 uur durende rit over de slechtste weg die ik heb bereden, aan in Tali. Het is hier echt 'the middel of nowhere'. ZOA heeft een ruime compound met hier en daar een toekel (hutje) en veel gortdroge euh... ruimte. Overdag is het ontzettend heet, veel drinken is dan ook ons motto. Het is net alsof je op de camping in Zuid-Frankrijk zit en niks kunt doen door de warmte, maar dan zonder zwembad. Ik heb mn eigen toekel om te slapen, met doucheplek (lees: jerrycan met water), er is een toekel om te eten, eentje waar een paar vrouwen koken, eentje met een televisie etc. De twee luxes die we hier hebben is satelite televisie met 200 zenders, en draadloos internet.

Het dorpje Tali ligt iets verderop, waar we meestal met de crossbrommer heen scheuren. Ik heb het stuk nu zelf ook een paar keer gereden, en als je de kuilen, geiten, koeien, kippen en het zand een beetje ontwijkt, en af en toe wat zwaait naar de blote kindertjes en de vrouwen met vanalles op hun hoofd, dan valt het best mee. In Tali zitten nog een paar andere NGOs die zich op specifieke onderwerpen richten zoals: onderwijs, water en sanitatie, gezondheidszorg etc. Eigenlijk verzorgen de NGOs alle taken van de overheid hier, maar daar had ik op mn vorige blog al wat geschreven. ZOA probeert naast directe implemetatie, zich zoveel mogelijk te richten op de capaciteitsopbouw van de lokale NGOs, en wat dat betreft hier redelijk uniek.

Over de overheid gesproken, gisteren werden we verrast met hoog bezoek, want de minister van financien van deze staat (Central Equitoria) en een parlementslid kwamen opeens onze compound opgescheurd. Ze zijn hier om de mensen te motiveren om zich te laten registreren voor de komende verkiezingen in 2010. We hebben nog steeds geen electriciteit in elke toekel, dus aten we gezellig in het donker. Ik quote de minister: welcome to Africa!

Afgelopen week hebben we (Michael en ik) een workshop gehouden met TAYA, een jongeren organisatie die zich inzet voor de jeugd ter plaatse, en doet aan HIV/Aids voorlichting etc. Dat waren twee dagen hard werken om van de leden boven tafel te krijgen wat de problemen zijn, en op welke gebieden TAYA zich wil focussen. Dat moest vertaald worden in specifieke doelen met bijbehorende interventies en verwachte uitkomsten, een hele klus dus. Een groot deel mocht ik verzorgen, maar aangezien de hele exersitie voor mij ook nieuw was, zag ik er wel tegen op in eerste instantie, maar het ging volgens mij redelijk goed.

Met Michael, de plaatselijke manager hier, kan ik het enorm goed vinden. We hebben aan de lopende band existentiele discussies, en hij is een enorm slimme en capabele vent. Ik kan voor mn gevoel veel van hem leren, dus wat dat betreft zijn de komende maanden geen straf, sterker nog, ik merk aan mezelf dat ik me al redelijk thuis voel hier. Morgen vertrekken we alweer vroeg richting Yei, het hele eind terug inderdaad, want dinsdag en woensdag hebben we een country management team meeting. Alleen wachten we nog op transport, onze Landcruiser is namelijk op pad om de Soedanese ZOA staff de gelegeheid te geven zich te laten registreren in hun eigen dorp voor de verkiezingen.

Zo zie je maar dat het leven hier redelijk overzichtelijk is. Hee, ik hoor een auto aankomen, wie weet is dat onze Landcruiser, of het is misschien onze minister weer. Het moet een van tweeen zijn, want andere auto's zijn hier namelijk niet...