Kerst in Kampala

Het is alweer een tijdje geleden dat ik iets heb gepubliceerd op mijn blog. Dat komt voornamelijk omdat ik anderhalve week geleden heb aan een tropische ziekte, de buiktyfus, en omdat ik afgereisd ben naar Kamapala, de hoofdstad van Uganda, waar in tegenstelling tot Tali, het internet schaars is en de mensheid in overvloed.

Dat tyfus verhaal was niet zo leuk. Het begon in Tali met koorts en buikpijn. Daar naar een kliniekje geweest om mijn bloed te laten testen op malaria. Geen malaria, maar wel een laag hemoglobine (?) gehalte. Ik kreeg allemaal pillen me in een papieren zakje, zonder etiket of gebruikaanwijzing. Toen naar Yei gereden met een zere buik en weer bloed onderzoek laten doen in een iets professionelere kliniek. Typiod, oftewel buiktyfus, dat moest het zeker zijn, dus weer nieuwe medicijnen gekregen, dit keer in plastic zakjes. Maar ik bleef maar last houden van mn buik. We hebben toen mijn vlucht naar Kampala met twee dagen vervroegd, en daar ben ik gelijk naar een international medical clinic geweest. Het viel me nog tegen qua standaard, maar deze dokters kwamen na een derde keer bloed prikken ook op buiktyfus uit. Weer andere pillen mee gekregen, in officiele verpakking, jawel, en na 4 dagen thuis bij Michael op de bank hangen trok de buikpijn eindelijk wat weg.

En nu voel ik me weer kiplekker. De afgelopen dagen dus fanatiek Kampala verkend. Achterop een bodaboda, een motortaxi die overal tussendoor scheurd. In de Matatu, een Toyota Hiace busje, waarin ik op een gegeven moment 20 (!) mensen om mee heen telde. Naar de supermarkt, de markt, de disco en de kerk. In die volgorde. Ik logeer bij Michael thuis, dat is als het ware mijn thuisbasis. De afgelopen dagen heb ik bij Sam gelogeerd, die twee ontzettend schattige dochters van twee en van vier heeft. De kleine kon niet van mijn blank vel afblijven.

Wat me de afgelopen dagen wat tegenvalt is het feit dat ik compleet afhankelijk ben van anderen. Dat is in Sudan zo, en dat is nu op vakantie in Kampala ook zo. En het probleem is dat de Ugandezen dat blijkbaar weten, en overal tekst en uitleg bij geven. Hoe je de kraan opendraait, een douche neemt, eten bestelt, een taxi aanhoudt etc. Ik wordt er soms een beetje simpel van. Daarnaast houden ze ervan om me alles te laten proeven (het station van alles eten/proberen ben ik onderhands wel gepasseerd), gaan bepaalde afspraken zonder reden niet door, of moeten we zonder overleg opeens ergens heen. Maar aan de andere kant, ik ben ook afhankelijk van hen, en mag me gelukkig prijzen dat ik zo warm wordt opgenomen in deze families. Volgens mij zijn dit de standaard interculturele problemen waar iedere ontdekkingsreiziger tegen aanloopt.

Ik wil tenslotte iedereen erg bedanken voor de reacties elke keer, wordt erg gewaardeerd! En natuurlijk wens ik jullie allemaal een gezegende Kerst en alvast een gelukkig Nieuwjaar. En vergeet niet, zoals een kaartje van mijn moeder ooit schreef: zonder Jezus is je Kerst mis!