Lachen om de suicidale geit

Het is 5:15 s'ochtends. Ik spring uit bed, maar wordt halverwege de grond opgevangen door het muskietennet, dat ik gisteravond nog zo zorgvuldig onder mijn matras heb gevouwen. Ik heb uberhaupt weinig geslapen, aangezien mijn kamergenoten vanacht op zoek zijn geweest naar voedsel. Dat kan moeilijk voor de komende winter zijn geweest, want we stevenen hier af op het hitte seizoen. Na 10 minuten te hebben gestaard naar het koude water, trek ik mijn kleren aan. Onder een koude douche kun je je nog slachtoffer voelen, net als bij de tandarts, maar mijn eigen kiezen trekken gaat me te ver. Na mijn schoenen te hebben uitgeklopt voor onverwachte bezoekers, sta ik gewapend met mijn zaklamp voor mijn toekel. Links, rechts, niks te zien.

Het is inmiddels 5:30 en in de verte hoor ik muziek. Het draaiorgel, nu al? Of zijn dat nog steeds de Mundari die me gisteravond in slaap hebben geroffeld? Eten. Nog slaapwandelend bereik ik de Pajot, onze eet-toekel. Het licht van de zaklamp glijt langzaam over de tafel zoals we hem gisteravond hebben achtergelaten. Vol vieze borden en bekers, het flesje ketchup dat dient als zout/peper/majo/chilisaus, het potje tandenstokers zonder tandenstokers en een bestek-karosel met lepels die bezwijken onder het gewicht van een fatsoenlijk stukje geit. Maar over geiten straks meer. In de hoek staat een tafel met pannen, met daarnaast de overblijfselen van ons diner. Met de zaklamp onder mijn oksel, til ik het lid van de eerste pan op. Yes, chapati, oftewel pannekoek, mijn lievelingsgerecht. Eerst voorzichtig de mieren eraf kloppen, daarna wat bruine suiker erop, stoel naar buiten, en zo zit ik even later in het donker, in mijn eentje, met achtergrond muziek, te smikkelen van een gortdroge pannekoek.

6:00 's ochtends. De chapati is binnen maar nog steeds niemand te zien. En dat terwijl Michael me gisteravond op het hart had gedrukt, dat we om 5:00 zouden vertrekken naar Yei. De rit van Tali naar Yei is bijna 8 uur rijden en we moeten de geiten op tijd afleveren. Vanavond is namelijk het afscheidsfeestje voor onze vertrekkende country director, en ik heb persoonlijk de opdracht gekregen om twee geiten uit Tali mee te nemen voor het feest. Waar zijn die beesten eigenlijk? Meeeeeh. Als ik mezelf hoor mekkeren in de absolute stilte, besluit ik eerst maar eens koffie te gaan maken. Be flexible, was het advies van Sam toen ik aankwam in Soedan.

7:00. Het gebeurde allemaal in een oogwenk. Ik was weer 'eventjes' op bed gaan liggen en de zon is op. Michael staat voor mijn deur, wake up, we are going. Ja, wacht eens even, wake up, wake up, ik ben al twee uur op, heb anderhalf uur in het donker zitten wachten, en nu wacht iedereen op mij? Gelukkig had ik mijn tas gisteravond al gepakt, dus met een handige zwaai sluit ik de deur van mijn toekel, en been richting Landcruiser. Iedereen zit er al in. Als we bijna wegrijden schreeuw ik: my goats! Als Konjngo (twee lettergrepen) de twee geiten brengt, sta ik eindelijk oog in oog met mijn eigen veestapel. Ook al is die nog wat klein, en vanavond weer foetsie, ik voel me even zoals Abraham, in een vreemd land, met een kudde geiten, die zich snel kunnen vermeerderen. Dat gevoel appeleert hoor, dat je je bestaan niet krijgt van je ouders, of van de overheid, maar dat ieder voor zich weer van voren af aan moet beginnen. Dat maakt je bescheiden.

7:15. We vertrekken. De geiten zitten vast met een touw in de achterbak van onze pickup. Maar voor we goed en wel de compoud af zijn, worden we opgeschrikt door een gegil van jewelste. Er blijkt een geit overboord te zijn gesprongen, een van mijn geiten, en die bungelt nu naast het achterwiel aan een touw om zijn nek. Iedereen proest in lachen uit. Stupid goat, no problem. Hij wordt weer aan boord gehesen, maar ligt de rest van de rit stil in de achterbak. Net als ik, die stil en tevreden voorin de auto heen en weer wordt geschud door Tali road en door Soedan. Totdat de chapati van vanochtend de verkeerde richting op begint te kruipen, en Michael, met wie ik een stoel deel, mij uit het niets vraagt hoeveel kamers een Nederlandse woning gemiddeld heeft. Ik glimlach en beantwoord iedere vraag geduldig, die hij me de komende 8 uur gaat stellen.