Twee weekjes Juba

Ik heb nog nooit zolang over een blog gedaan. Dit is de 4e keer dat ik ervoor ga zitten, maar nu ga ik hem echt posten, beloofd. Iets wat ook meespeelt, ik ben weer geveld door een tweede tyfus aanval. De hygiene is zo verschrikkelijk slecht in dit land, dat alleen al naar een kip kijken gelijk salmonella opleverd. Sterker nog, aan een kip denken is al genoeg om je systeem uit het lood te slaan. Sudan is niet alleen ongenadig voor haar oorspronkelijke inwoners.

De afgelopen twee weken was ik dus in Juba. Juba is de hoofdstad van Zuid-Soedan en de enige plaats waar je over asfalt wegen kan rijden. Je kunt je het gevoel van asfalt haast niet meer voorstellen na een paar weken in de bush. De eerste paar meters dacht ik: dit ga ik de rest van mijn leven doen, over asfalt cruisen. Na de tweede paar meters bedacht ik me: waar gaat de weg naar toe? Dat is de vraag die ertoe doet.

Daarnaast is Juba de een-na duurste stad in de wereld om te leven, na Tokyo. Gemiddelde huurprijzen voor een normaal huis kunnen varieren tussen de 2000 en de 5000 dollar. Eindelijk heb ik ook kennis gemaakt met het beroemde Queen of Sheba, een Ethopisch restaurant, en een van de weinige plaatsen in dit land waar je naar Westerse standaarden fatsoenlijk kan eten. Helaas koos ik natuurlijk weer het meest inheemse gerecht: Dorho Wet, een of andere zure pannekoek met kip, ei en yogurtsaus: haute cuisine!

Ik logeer hier bij Wim en Cathy. Cathy runt een questhouse (waar ik logeer) op hun eigen compound en heeft een eigen NGO voor getraumatiseerde kinderen. Deze kinderen, meisjes tussen de 7 en 14 jaar, hebben soms hun ouders verloren, zijn sowieso sexueel misbruikt, gaan niet naar school, hebben geen plek om heen te gaan, etc. Het is niet voor te stellen als je ziet spelen en zingen, maar aan de blik in hun ogen kun je zien dat het daar tussen de oren flink mis zit.

Vorige week ben ik vooral op pad geweest om basis scholen, kliniekjes etc. te bezoeken. Vooral de volwassen onderwijs projecten vond ik erg leuk om te zien. Deze mensen hebben door de oorlog nooit leren lezen en schrijven, en willen dat nu alsnog kunnen. Ik bevraag hun dan (met tolk) waarom ze willen leren lezen en schrijven, en waarom niet het hele dorp op deze lessen afkomt. Lekker direct, he? Sommige willen alsnog naar de universiteit, anderen willen priester (oh no pastor, hihi) worden, en een andere mevrouw vertrouwde me toe dat ze haar kinderen wil kunnen helpen met huiswerk maken. Redenen voor het wegblijven hebben vaak te maken met verantwoordelijkheden elders: werk en/of kinderen.

Daarnaast kwam onze CEO uit Apeldoorn ook langs in Juba. Ik vond het erg leuk om aan een 'buitenstaander' te laten zien hoe het hier aan toegaat. Op dat moment voelde ik me meer een soort gids, die iemand introduceerde in de wereld van Zuid-Soedan. Hij heeft alleen zelf 5 jaar in Juba gewoond, dus ik viel een beetje door de mand als gids. Deze week is er nog een drie daagse conferentie van het Ministerie van Onderwijs. Vandaag was de eerste dag, en zo ontmoet je weer een hoop nieuwe mensen. Ik moet nog wat voorzichtig aan doen met mn arme maag, maar hopelijk kan ik er binnenkort weer vol tegenaan.