Op en neer

Zo, tijd om weer eens wat van me te laten horen. Het is nu 4,5 maand geleden dat ik Nederland achter me liet, en inderdaad begint het leven hier aardig te wennen. Nederland lijkt steeds verder weg, en Soedan lijkt steeds dichterbij. De afgelopen tijd heb ik behoorlijk wat heen en weer gereisd door het land, althans alleen in Central Equatoria, en heb weinig tijd gehad om een uitgebreid te gaan zitten voor een degelijke weblog.

ZOA heeft meerdere bases in Central Equatoria, het hoofdkantoor in Yei, een liaison office in de hoofdstad Juba en drie veldkantoren in Limbe, Katigri en natuurlijk Tali. Het orginele plan was dat ik een half jaar in Tali gestationeerd zou zijn, maar daar is tot nu toe nog weinig van terecht gekomen. Laatst heb ik in 1 week alle bases aangedaan, een nationaal record. Zo zat ik eerst in Tali, toen naar Juba voor een vergadering met Save the Children, CARE en Healthnet TPO, een dag later door naar Yei voor een management meeting, om vervolgens na het weekend via Limbe naar Katigri door te reizen. Ik weet dat het niks is voor mensen in Nederland die elke dag van Wageningen naar Den Haag rijden, maar Tali - Juba is zo gezegd niet de A12.

In Tali had ik het weer erg naar mijn zin. Ik heb daar twee weekjes gezeten voor een beneficiaries assessment. Gewoon met een paar mensen onder een boom praten over hoe het nou eigenlijk gaat. Voor mij is dat het leukste werk. Dan hoor je pas wat er allemaal terecht komt van alle plannen die op papier zo mooi en zo logisch lijken. Het voordeel van veel reizen is ook dat je alle ZOA collega's leert kennen. Als je dan een ander compound opscheurt met de Landcruiser loopt iedereen uit om je te begroeten. Het gesprek gaat dan als volgt:

Collega: Oh big man, how are you?
Ik: I'm fine, how are you?
Collega: I'm ok, so how is Tali?
Ik: Tali is hot, so how is Juba?
Collega: Juba is ok, so how is Michael?
Ik: Michael is ok.
Collega: Ja... so you're welcome!

Kalash! Oftwel: einde gesprek. Dit ritueel gaat gepaard met een ellenlang handenschudden en veel gelach. En wat nog belangrijker is, dit ritueel is gewenst iedere keer als je elkaar tegenkomt. Ook na de lunch, het toilet of een nachtje slapen. Mijn Juba Arabic, de meest gesproken taal in Zuid Soedan, gaat trouwen mondjes maat vooruit. Ik probeer het vooral uit op de guards en chauffeurs, maar het blijft toch nog een beetje steenkolen Arabic.

Dan de vrije tijd. Zoals ik zal eerder heb aangegeven hebben we hier satellite tv, met meer dan 200 kanalen. Films, Afrikaanse soaps, Al Jazeera en natuurlijk Super Sport. Deze laatste Zuid-Afrikaanse tv zender heeft maar liefst 7 of 8 kanalen, dus er is altijd wel iets leuks te zien. Afrikanen zijn gek op de British Premierleague, dus ik ken nu alle voetballers van Chelsea, Liverpool en Arsenal, maar ook Hull City, Blackburn Rovers en Westham United! Internet is er zolang er stroom is, maar meestal brengen we de avonden gezamelijk door om te kletsen over het werk, werkgerelateerde onderwerpen, onderwerpen die te maken hebben met werk, of het nieuws uit Uganda. Aangezien de meeste senior collegas uit Uganda komen ben ik verplicht om elke avond om 21:00 uur NTV tonight te kijken. Soms ben ik blij dat ik Soedan zit als ik NTV moet geloven... Maar het geeft in ieder geval aanleiding tot leuke gesprekken.

Goed, niet een hele speciale blog dit keer, dat bewaren we voor de volgende keer...