Jarige Job

Het is alweer meer dan een maand geleden dat ik iets heb geschreven. We zijn, hoe Nederlands, druk. Druk met voorstellen schrijven, druk met rapporteren en druk met schuilen voor de regen. De afgelopen dagen heeft Helios plaatsgemaakt voor Zeus die met donder en bliksem duidelijk maakt wie het eigenlijk voor het zeggen heeft. En groot gelijk heeft ie, we waren wel toe aan wat verkoeling.

Twee woensdagen geleden ben ik maar weer eens verjaard. En in tegenstelling tot de feestelijke vrolijkheden die het bevrijdingscommittee jaarlijks voor mij organiseerd in Nederland moest ik dit jaar genoegen nemen met een biertje aan de Rijn... euh Nijl! We waren al vroeg op pad voor een meeting met de Nederlandse Ambassade, maar ze hadden in verband met 5 mei vrij... Hoe pijnlijk kun je in donker Afrika geattendeerd worden op je vaderlandse wortels.

Een paar dagen later was Harald jarig in Nederland en het is ons gelukt om via Skype met videoverbinding felicitaties en overige beleefdheden uit te wisselen. Het was eigenlijk ontzettend leuk. Zijn huis stroomde vol met andere gemeenschappelijke vrienden, dus ik voelde me (met gepaste afstand) een verjaardagsgast in een woonkamer in Nederland. In de gedaante van een laptop op een stoel deed ik enthousiast mee met de discussies en debatten over kunst en politiek die ongeveer 6000 km verderop plaatsvonden. Afstand is relatief zullen we maar zeggen. Je bevindt je waar je hart is.

We zijn dus de afgelopen weken bezig geweest met een voorstel en die is gisteren de deur uit gegaan. Dat was nogal een bevalling, want we moesten met samenwerken met 3 andere INGOs. ZOA maakt deel uit van een Nederlands consortium die aanspraak wil maken op financiering van het Ministerie van Buitenlandse Zaken voor 6 Afrikaanse landen, waaronder dus Zuid Soedan. Wij werkten dus aan het deel voor Zuid Soedan samen met 3 andere INGOs, terwijl tegelijkertijd de andere landen ook hun deel werkten. In Nederland wordt dan alles samengevoegd en over een maand wordt het volledige voorstel overhandigd aan de autoriteiten in Den Haag. Maar het is gelukt! Tot zover...

Over een goede twee weken vlieg ik trouwens, zoals de meesten van jullie onderhands wel weten, naar Nederland voor de bruiloft van mijn oudere broer en diens aanstaande ega. Daar heb ik behoorlijk veel zin in moet ik eerlijk bekennen. De hollandse weiden, de windmolens, de polders, de Marokaanse straat schoffies: het zijn fata morganas in de Sudanese bush.