Terug in Sudan

Na een welverdiende break in het zomerse Holland ben ik weer terug op Afrikaanse bodem. En ik moet toegeven: er is niet zoveel veranderd. Dat viel misschien ook niet te verwachten, maar je weet maar nooit. Na eerst een paar dagen in Kampala te hebben gezeten bij mijn Ugandese vriend Sam, vloog ik op een dinsdag naar Arua, om vervolgens samen met Sieb en Nelie met de auto verder te rijden naar Sudan. Bij de grens werden we opgewacht door de bekende politiemannen in hun te grote blauwe uniformen: ita der roah when? Jij wil gaan waarheen? Fi Yei!

In Yei was het een gelukkig weerzien van een hoop bekende gezichten. In tegenstelling tot de eerste keer dat ik Sudan aankwam, wist ik wat me te wachten stond: het teamhouse stond er nog, Sieb was gelijk weer veels te druk, en de witte maiskoek stond weer op tafel. Toevallig was er net een team van het ZOA hoofdkantoor in Apeldoorn in Sudan, en het was grappig om van hun soortgelijke ervaringen te horen. De hartelijkheid van de ZOA staff, het vele reizen, maar ook de grote afhankelijkheid onder de mensen in Sudan van westerse ontwikkelingshulp. En niet alleen dat mensen afhankelijk zijn van hulp in hun bestaan, maar ook dat ze van alles en nog wat aan je vragen, ja zelfs eisen van ZOA. Alsof ze recht hebben op een nieuwe brommer of recht hebben op een kantoortje. Ze nemen de rights-based approach ietwat te serieus lijkt mij...

Na een paar dagen in Katigri te hebben gezeten ben ik eergisteren weer aangekomen in Tali, en alhoewel ik er 3 maanden niet ben geweest, voelt Tali nog steeds wel als mijn basis in Sudan. Dat komt waarschijnlijk omdat ik hier als eerste aankwam met het idee dat ik er 6 maanden zou blijven. Zo is het niet helemaal gegaan, maar toch. Het viel me wel op dat de wegen naar Tali enorm zijn verbeterd in de tussentijd, en de reis duurde nu nog maar 6 ipv de gebruikelijke 7 uren! Ik bedacht in me auto dat met de toenemende bereikbaarheid ook een stukje charme verloren gaat van Tali. Alhoewel, onderweg kwamen we weer een cattle camp tegen van de Mundari: de weg werdt versperd door wel 1000 koeien. Een paar kilometer verderop zagen we het camp zelf wat bestond uit nog meer koeien, een tiental naakte mensen met wit geschilderde gezichten en allerlei rare voorwerpen aan houten staketsels. Tijd dus om mijn nieuwe fotocamera uit te proberen.

De komende tijd mag ik Michael hier in Tali een tijdje vervangen. Er moeten een paar rapporten worden ingeleverd aan donoren en binnenkort starten we met een nieuw gezondheidsproject rondom Tali. Genoeg te doen dus. Maar ik ben er weer.